غزل شمارهٔ ۱۴۲

به گلشنی که دهم عرض شوخی او را

تحیر آینه رنگ می کند بو را

خموش گشتم و اسرار عشق پنهان نیست

کسی چه چاره کند حیرت سخنگو را

سر بریده هم اینجا چو شمع بی خواب است

مگر به بالش داغی نهیم پهلو را

ندانم از اثر کوشش کدام دل است

که می کشند به پابوس یار گیسو را

چه ممکن است نگردد کباب حیرانی

نموده اند به آیینه جلوه او را

به سینه تا نفسی هست مشق حسرت کن

امل به رنگ کشیده ست خامه مو را

غبار آینه گشتی غبار دل مپسند

مکن به زشتی رو جمع  زشتی خو را

اگر به خوان فلک فیض نعمتی می بود

نمی نمود هلال استخوان پهلو را

دمی به یاد خیال تو سر فروبردم

به آفتاب رساندم دماغ زانو را

گرفته است سویدا سواد دل بیدل

تصرفی ست درین دشت چشم آهو را