غزل شمارهٔ ۱۶۳

نیست با حسنت مجال گفتگو آیینه را

سرمه می ریزد نگاهت در گلو آیینه را

غیر جوهر در تماشای خط نورسته ات

می کند صد آرزو در دل نمو آیینه را

خاتم فولاد را از رنگ گل بندد نگین

آنکه با آن جلوه سازد روبرو آیینه را

صورت حالم پریشان تر ز جوش جوهر است

یاد گیسوی که کرد آشفته گو آیینه را

گر چنین شرمت نگه را محو مژگان می کند

رفته رفته می برد جوهر فرو آیینه را

تا رسد داغی به کف صدشعله می باید گداخت

یافت اسکندر به چندین جستجو آیینه را

در تپشگاه تمنا بی کمالی نیست صبر

عرض جوهر شد شکست آرزو آیینه را

دل اگر در جهد کوشد مفت احرام صفاست

هم به قدر صیقل است آب وضو آیینه را

حسن و قبح ماست اینجا باعث رد و قبول

ورنه یک چشم است بر زشت و نکو آیینه را

راحت دل خواهی از عرض کمال آزاد باش

تا ز جوهر نشکنی در دیده مو آیینه را

صورت بی معنی هستی ندارد امتحان

عکس گل نظاره کن اما مبو آیینه را

صافی دل هم گریبان چاکی راز است و بس

کو هجوم زنگ تا گردد رفو آیینه را

ای بسا دل کز تحیر خاک بر سر کرده است

هر کجا خاکستری یابی بجو آیینه را

خاکساری هاست بیدل رونق اهل صفا

می کند خاکستر افزون آبرو آیینه را