غزل شمارهٔ ۱۶۷

ندیدم مهربان دلهای از انصاف خالی را

زحیرت برشکست رنگ بستم عجزنالی را

فروغ صبح رحمت طالع است ازروی خوشخویی

زچین برجبهه لعنت می کشد خط بد خصالی را

پر پرواز آتشخانه سوز عافیت باشد

زخاکستر طلب کن راب افسرده بالی را

جهان درگرد پستی منظر جمعیتی دارد

ز عبرت مغربی کن طاق ایوان شمالی را

نظرها ذره خورشید حسنند ای حیا رحمی

مگردان محرم آن جلوه آغوش نهالی را

عیان است ازشکست رنگ ما وضع پریشانی

چه لازم شانه کردن طره آشفته حالی را

خزان اندیشی از فیض بهارت بیخبر دارد

جنون تاراج مستقبل مگردان نقد حالی را

خمستان جنونم لیک ازشرم ضعیفیها

نیاز چشم مستی کرده ام بی اعتدالی را

تمیز خوب و زشت از فیض معنی باز می دارد

تماشا مشربی آیینه کن بی انفعالی را

به این خجلت که چشمم دوراز آن درخون نمی بارد

عرق خواهد دمانید از جبینم برشکالی را

سر بی مغز لوح مشق ناخن می سزد بیدل

توان طنبورکردن کاسه از باده خالی را