غزل شمارهٔ ۱۷۳

ربود از بس خیال ساعد او هوش ماهی را

نمی باشد خبر از شور دریا گوش ماهی را

نفس دزدیدنم در شور امکان ریشه ها دارد

زبان با موج می جوشد لب خاموش ماهی را

ز دم سردی دوران کم نگردد گرمی دل ها

فسردن مشکل است از آب دریا جوش ماهی را

حریصان را نباشد محنت از حمالی دنیا

گرانی کم رسد از بار درهم دوش ماهی را

به جای استخوان از پیکر اینجا تیر می روید

سراغ عافیت کو وضع جوشن پوش ماهی را

غریق وصلم و شوق کنار آواره ام دارد

تپیدن ناکجا وسعت دهد آغوش ماهی را

نصیحت کارگر نبود غریق عشق را بیدل

به دریا احتیاج در نباشد گوش ماهی را