غزل شمارهٔ ۱۷۶

درین محفل که دارد شام بربند و سحر بگشا

معما جز تأمل نیست یک مژگان نظر بگشا

ندارد عبرت احوال دنیا فرصت اندیشی

گرت چشمی ست از مژگان گشودن پیش تر بگشا

به کار بسته ای دل آسمان عاجزتر است از ما

محیط ار ناخنی دارد بگو عقد گهر بگشا

خرد از کلفت اسباب آزادی نمی خواهد

مگر شور جنون گوید که دستارت ز سر بگشا

ز فیض صدق اگر دارد کلامت بوی آگاهی

به باد یک نفس چشم جهانی چون سحر بگشا

حدیث بی غرض شایسته ارشاد می باشد

سر این نامه تا خطش نگردیده ست تر بگشا

به ناموس حیا دامان دل نتوان رها کردن

تو نور شمع فانوسی همان در بیضه پر بگشا

اجابت پرور رحمت تلاش از کس نمی خواهد

به دست از دعا خالی گریبان اثر بگشا

ز هر نقش قدم واکرده اند آیینه دیگر

مژه خم کن ز رمز خلوت تحقیق در بگشا

به عزم چاره غفلت ز مژگان کسب عبرت کن

رگ خوابی که بگشایی به چندین نیشتر بگشا

گشاد دل به چاک پیرهن صورت نمی بندد

ز بند این قبا واشو گریبان دگر بگشا

خیال نازکی داری دل خود جمع کن بیدل

به جز هیچ از میان چیزی نمی یابی کمر بگشا