غزل شمارهٔ ۱۸۳

پرکرده جرو لایتجزاکتاب ما

در انتظار نقطه کم است انتخاب ما

هردم زدن به وهم دگر غوطه می زنیم

توفا ن ندارد افت موج سراب ما

گردی دگر بلند نمی گردد از نفس

تعمیر می رمد ز بنای خراب ما

فانوس جسم شمع هزار انجمن بلاست

مستی بروون شیشه ندارد شراب ما

ایجاد ظرف کم چقدر ننگ فطرت است

تر شد جبین بحر ز وضع حباب ما

قسمت ز تشنه کامی گوهرکباب شد

در بحر نیز دست ز  نم شست آ ب ما

بر ما ستیزه در حق خود ظلم کردن است

آتش تأملی که نگرید کباب ما

صید افکن از غرور نگاهی نکرد حیف

شد خاک بر زمین سر دور از رکاب ما

صد دشت ماند ذرة ما آن سوی خیال

آه از سیاهیی که نکرد آفتاب ما

زین قیل و قال در نفس واپسین گم است

خاموشی که می دهد آخر جواب ما

آسوده ایم لیک همان پایمال وهم

مانند سایه زیر سیاهی است خواب ما

صد چرخ زد سپهر و زما نیستی نبرد

صفر دگرتونیز فزا برحساب ما

عمر شراروبرق به فرصت نمی کشد

بیدل گذشته گیر درنگ از شتاب ما