غزل شمارهٔ ۱۸۵

آن پری گویند شب خندید بر فریاد ما

ای فراموشی تو شاید داده باشی یاد ما

بس که در پرواز گرد جستجوها ریختیم

گشت زیر بال پنهان خانه صیاد ما

جان کنی ها در قفای آرزو پر می فشاند

با شرار تیشه رفت از بیستون فرهاد ما

از عدم ناجسته کر کرده ست گوش عالمی

شور نشنیدن صدای بیضه فولاد ما

چشم باید بست و گلگشت حضور شرم کرد

غنچه می خندد بهار عالم ایجاد ما

شمع سان عمریست احرام گدازی بسته ایم

نیست در پهلو به غیر از پهلوی مازاد ما

خجلت تصویر عنقا تا کجا باید کشید

با صدف گم گشت رنگ خامه بهزاد ما

نقش پا در هیچ صورت پایه عزت ندید

سایه هم خشت هوس کم چید بر بنیاد ما

با همه کثرت شماری غیر وحدت باطلست

یک یک آمد بر زبان از صدهزار اعداد ما

هیچ کس بر شمع در آتش زدن رحمی نکرد

از ازل بر حال ما می گرید استعداد ما

پاس اسرار محبت داشتن آسان نبود

گنج ویران کرد بیدل خانه آباد ما