غزل شمارهٔ ۱۸۸

ز گفت وگو نیامد صید جمعیت به بند ما

مگر از سعی خاموشی نفس گیرد کمند ما

اگر از خاک ره تا سایه فرقی میتوان کردن

جز این مقدار نتوان یافت از پست و بلند ما

ز سیر برق تازان شررجولان چه می پرسی

که بود از خودگذشتن اولین گام سمند ما

تو خواهی پرده رنگین ساز و خواهی چهره گلگون کن

به هر آتش که باشد سوختن دارد سپند ما

از آن چشم عتاب آلود ذوق زندگانی کو

غم بادامم تلخی برد شیرینی ز قند ما

ز جوش باده می باید سراغ نشیه پرسیدن

همان نیرنگ بیچونی ست عرض چون و چند ما

اگر تا صانع از مصنوع راهی می توان بردن

چرا دربند نقش ما نباشد نقشبند ما

چو شمع از جستجو رفتیم تا سر منزل داغی

تلاش نقش پایی داشت شبگیر بلند ما

نگاه عبرتیم اما درین صحرای بی حاصل

حریف صید گیرایی نمی گردد کمند ما

نگردد هیچ کافر محو افسون غلط بینی

غبار خویش شد در جلوه گاهت چشم بند ما

جهان توفان رنگ و دل همان مشتاق بیرنگی

چه سازد جلوه با آیینه مشکل پسند ما

کمین ناله ای داریم در گرد عدم بیدل

ز خاکستر صدای رفته می جوید سپند ما