غزل شمارهٔ ۱۹۲

آخر به لو ح آ ینه اعتبار ما

چیزی نوشتنی ست به خط غبار ما

بزم از دل گداخته لبریز می شود

مینا اگر کنند ز سنگ مزار ما

آتش به دامن است کف دست بی بران

راحت مجو ز سایه برگ چنار ما

ما و سراغ مطلب دیگر چه ممکن است

در چشم ما شکست ضعیفی غبار ما

نقش قدم ز خاک نشینان حیرت است

امید نیست واسطه انتظار ما

تمثال ما همان نفس واپسین بس ست

آیینه هر نفس ننمایی دچار ما

تمکین به ساز خنده مواسا نمی کند

از کبک می رمد چو صدا کوهسار ما

غیرت ز بس که حوصله سامان شرم بود

خمیازه هم قدح نکشید از خمار ما

رنگ بهار خون شهید از حنا گذشت

این گل که کرد تحفه دست نگار ما

چون شمع قانعیم به یک داغ از این چمن

گل بر هزار شاخ نبندد بهار ما

سر برنداشتیم ز تسلیم عاجزی

زانو شکست آینه اختیار ما

ای بی خودی بیا که زمانی ز خود رویم

جز ما دگر که نامه رساند به یار ما

گفتم به دل زمانه چه دارد ز گیرودار

خندید و گفت آن چه نیاید به کار ما

بی مدعا ستمکش حیرانی خودیم

بیدل به دوش کس نتوان بست بار ما