غزل شمارهٔ ۲۰۵

ای جگرها داغدا ر شوق پیکان شما

چاک های دل نیام تیغ مژگان شما

از شکست کارها آشفته حالان نسخه ای ست

دفتر آشوب یعنی سنبلستان شما

شعله در جانی که خاک حسرت دیدار نیست

خاک در چشمی که نتوان بود حیران شما

از هجوم اشک بر مژگان گهرها چیده ایم

در تمنای نثار لعل خندان شما

یارب ا ین خال است یا جوش لطافت های حسن

می نماید دانه ای سیب زنخدان شما

تا قیامت جوهر و آیینه می جوشد به هم

از غبارم پاک نتوان کرد دامان شما

پیکر من از گداز یأس شد آب و هنوز

موج می بالد زبان شکر احسان شما

کی بود یارب که در بزم تبسم های ناز

چشم زخمم سرمه گیرد از نمکدان شما

یک سر مو خالی از پرواز شوخی نیست حسن

صد نگه خوابیده در تحریک مژگان شما

با شکست زلف نتوان اینقدر پرداختن

رنگ ما هم نسبتی دارد به پیمان شما

کوشش ما پای خواب آلوده

دامان ماست

جز شما سر بر نیارد از گریبان شما

بیدل آشفته ما بوی جمعیت نبرد

تا به کی در حلقه زلف پریشان شما