غزل شمارهٔ ۲۰۷

ای همه آیات قدرت ظاهر از شان شما

کارهای مشکل آفاق آسان شما

هر سری را کز رعونت گردن افرازد به چرخ

مو کشان آرد قضا در راه جولان شما

سینه حاسد که درهم می فشارد تنگی اش

جای دل خالی نماید بهر پیکان شما

ساقی تقدیر مشتاق است کز خون هدر

پرکند پیمانه اعدا به د وران شما

غیرت حق برنتابد جز شکست از گردنش

هرکه برتابد سر از تسلیم فرمان شما

شوق وصلت بعد مرگ از دل برون کی می رود

گرد می گردیم و می گیریم دامان شما

چون سحر وا کرد ه بر آفاق بال اقتدار

شور عالمگیری از فتح نمایان شما

هر گلی کز نوبهار کام دل آید به عرض

باغبانش خرمن آراید به دوران شما

خاطر از هرگونه مطلب جمع باید داشتن

نیست غافل فضل حق از شغل سامان شما

چون نباشد فضل یزدان مایل امداد غیب

بیدل است آخر دعاگوی و ثناخو ان شما