غزل شمارهٔ ۲۱۱

سلسله شوق کیست سر خط آهنگ ما

رشته به پا می پرد از رگ گل رنگ ما

نقد جهان فسوس سهل نباید شمرد

دل به گره بسته است آبله در چنگ ما

با همه افسردگی جوش شرار دلیم

خفته پریخانه ای در بغل سنگ ما

درتپش آباد دل قطع نفس می کنیم

نیست ز منزل برون جاده و فرسنگ ما

پرده سازنفس سخت خموشی نواست

رشته مگر بگسلد تا دهد آهنگ ما

در قفس عافیت هرزه فسردیم حیف

شور شکستی نزدگل به سر رنگ ما

سعی گوهر برگرفت بار دل از دوش موج

آبله چشمی ندوخت بر قدم لنگ ما

عالم بی مطلبی عرصه پرخاش کیست

نیست روان خون زخم جزعرق ازجنگ ما

رشته چندین امل یک گره آمد به عرض

بر دو جهان مهر زد یأس دل تنگ ما

بیدل از اقبال عجز درهمه جا چیده است

آبله و نقش پا افسر واورنگ ما