غزل شمارهٔ ۲۱۳

هم آبله هم چشم پر آب است دل ما

پیمانه صد رنگ شراب است دل ما

غافل نتوان بود ازین منتخب راز

هشدارکه یک نقطه کتاب است دل ما

باغی که بهارش همه سنگ است دل اوست

دشتی که غبارش همه آب است دل ما

ما خاک ز جا برده سیلاب جنونیم

سرمایه صدخانه خراب است دل ما

پیراهن ما کسوت عریانی دریاست

یک پرده تنکتر ز حباب است دل ما

در بزم وصالت که حیا جام به دست است

گر آب شود باده ناب است دل ما

منظوربتان هرکه شود حسرتش از ماست

یار آینه می بیند وآب است دل ما

تا آینه باقی ست همان عکس جمال است

ای یأس خروشی که نقاب است دل ما

تا چشم گشودیم به خویش آینه دیدیم

دریاب که تعبیر چه خواب است دل ما

ای آه اثر باخته آتش نفسی چند

خون شوکه زدست توکباب است دل ما

یارب نکشد خجلت محرومی دیدار

عمری ست که آیینه خطاب است دل ما

آیینه همان چشمه توفان خیالی ست

بیدل چه توان کرد سراب است دل ما