غزل شمارهٔ ۲۴۴

پا به نومیدی شکست آزادی دلخواه ما

گرد چین دستی نزد بر دامن کوتاه ما

کوشش اشکیم بر ما تهمت جولان مبند

تا به خاک از لغزش پا کاش باشد راه ما

چون حباب از کارگاه یأس می جوشیم و بس

جز شکست دل چه خواهد بود مزد آه ما

غفلت کم فرصتی میدان لاف کس مباد

در صف آتش علمدار است برگ کاه ما

صبح هستی صورت چاک گریبان فناست

عمرها شد روز ما می جوشد از بیگاه ما

صرف نقصانیم دیگر از کمال ما مپرس

عشق پرکردست آغوش هلال از ماه ما

هر نفس کز جیب دل گل می کند پیغام اوست

این رسن عمریست یوسف می کشد از چا ه ما

جهل هم نیرنگ آگاهیست اما فهم کو

ماسوا گر وارسی اسمیست از الله ما

پرتو اقبال رحمت بسکه عام افتاده است

نیست درویشی که باشد کلبه اش بی شاه ما

حلقه پرگار گردون تا کجا خواهی شمرد

زین کچه بسیار دارد خاک بازیگاه ما

دقت بسیار دارد فهم اسرار عدم

چشم از عالم بپوشی تا شوی آگاه ما

می رویم از خویش و همچون شمع پامال خودیم

عجز واکردست بیدل بر سر ما راه ما