غزل شمارهٔ ۲۴۷

می خورد خون نفس اندر دل غم پیشه ما

جوهر تیغ بود خار و خس بیشه ما

بس که چون شمع به غم نشو و نما یافته ایم

شعله را موج طراوت شمرد ریشه ما

سختی دهر ز صبر دل ما زنهاری ست

آب شد طاقت سنگ از جگر شیشه ما

قد خم گشته همان ناخن فرهاد غم است

سعی بیجاست به جز جان کنی ازتیشه ما

شغل رسوایی و مستوری احوال بلاست

کاش آرایش بازار دهد پیشه ما

شور زنجیر جنون از نفس ما پیداست

نکهت زلف که پیچیده بر اندیشه ما

چشم امید نداریم ز کشت دگران

دل ما دانه ما ناله ما ریشه ما

خامشی ها سبق مکتب بیتابی نیست

یک قلم ناله بود مشق نی پیشه ما

نشیه مشرب بیرنگی ازآن صافترست

که شود موج پری درد ته شیشه ما

بیدل از فطرت ما قصر معانی ست بلند

پایه دارد سخن از کرسی اندیشه ما