غزل شمارهٔ ۲۵۱

به پیری الفت حرص و هوس شد آینه ما

بهار رفت که این خار و خس شد آینه ما

به حکم عجز نکردیم اقتباس تعین

همین مقابل مور و مگس شد آینه ما

به باد سعی جنون رفت رنگ جوهرتسکین

چنین که تاخت که نعل فرس شد آینه ما

فغان که بوی حضوری نبردکوشش فطرت

چوصبح طعمه زنگ نفس شد آینه ما

به کام دل مژه نگشود سرگرانی حیرت

ز ناتمامی صیقل قفس شد آینه ما

گذشت محمل نازکه از سواد تحیر

که عمرهاست شکست جرس شد آینه ما

به فهم رازتوبیدل چه ممکن اسث رسیدن

همین بس است که تمثال رس شد آینه ما