غزل شمارهٔ ۲۶۴

از نام اگر نگذری از ننگ برون آ

ای نکهت گل اندکی از رنگ برون آ

عالم همه از بال پری آینه دارد

گو شیشه نمودار شو و سنگ برون آ

زین عرصه اضداد مکش ننگ فسردن

گیرم همه تن صلح شوی جنگ برون آ

تا شهرت واماندگی ات هرزه نباشد

یک آبله وار از قدم لنگ برون آ

آب رخ گلزار وفا وقف گدازی ست

خونی به جگر جمع کن و رنگ برون آ

تا شیشه نه ای سنگ نشسته ست به راهت

از خویش تهی شو ز دل تنگ برون آ

یک لغزش پا جاده توفیق طلب کن

از زحمت چندین ره و فرسنگ برون آ

وحشتکده ما و منت گرد خرامی است

زین پرده چه گویم به چه آهنگ برون آ

افسردگیی نیست به اوهام تعلق

هرچند شرر نیستی از سنگ برون آ

در ناله خا مش نفسان مصلحتی هست

ای صافی مطلب نفسی زنگ برون آ

زندانی اندوه تعلق نتوان بود

بیدل دلت از هرچه شود تنگ برون آ