غزل شمارهٔ ۲۷۵

تاراجگرگل بود بدمستی اجزاها

کهسار تهی گردید از شوخی میناها

مستقبل این محفل جز قصه ماضی نیست

تا صبحدم محشر دی خفته به فرداها

دشوار پسندیها بر ماگره دل بست

گرخون نخورد فطرت حل است معماها

معنی همه مشکوف است تأویل عبارت چند

تمثال نمی خواهد آیینه سیماها

نامحرمی عالم تا حشر نگرددکم

افتاده به روی هم پنهانی و پیداها

وحدت نکند تشویش از بیش وکم کثرت

سرچشمه چه نم بازد از خشکی دریاها

کس مانع جولان نیست اما چه توان کردن

چون آبله معذورند دامن به ته پاها

از خاک تو تاگردی ست موضوع پرافشانی

در خواب عدم باقی ست هذیان من و ماها

پیش است به هرگامت صد مرحله نومیدی

دنیا نفسی دارد آماده عقباها

در چارسوی اوهام تا کی الم تنگی

برگوشه دل پیچید یک دامن و صحراها

بیدل طرب و ماتم مفت اثر هستی ست

ما کارگه رنگیم رنگ است تماشاها