غزل شمارهٔ ۲۷۷

ز بس جوش اثر زد از تب شوق تو یارب ها

فلک در شعله خفت از شوخی تبخال کوکب ها

درین محفل که دارد خامشی افسانه راحت

به هم آوردن مژگان بود بربستن لب ها

ز گرد وحشت ما تیره بختان فیض می بالد

تبسم پاشی صبح است چین دامن شب ها

سبک تازان فرصت یک قلم رفتند ازین وادی

سراغی می دهد موج سراب از نعل مرکب ها

غبار جنبش مژگان ندارد چشم قربانی

قلم محواست هرجا صاف گردد نقش مطلب ها

ز حاسد گر امان خواهی وداع گرم جوشی کن

زمستان سرد می سازد دکان نیش عقرب ها

فلک کشتی به توفان شکستن داده است امشب

ز جوش گریه ام رنگ ته آبند کوکب ها

فسردن بود ننگ اعتبار ما سبک روحان

گران جانی فسون ها خواند و پیدا کرد قالب ها

شرار کاغذ ما درد آزادی گلستانی

چرا ما را نمی خوانند این طفلان به مکتب ها

بنازم نام شیرینی که هرگه بر زبان آید

چو بند نیشکر جوشد به هم چسبیدن لب ها

غبار تیره بختی ها به این لنگر نمی باشد

نمی آید برون چون سایه روزم بیدل از شب ها