غزل شمارهٔ ۲۷۹
بیدل دهلویای به زلفت جوهر آیینه دل تاب ها
چون مژه دل بسته چشم سیاهت خواب ها
اینقدر تعظیم نیرنگ خم ابروی کیست
حیرت است از قبله رو گرداندن محراب ها
ساغر سرگشتگی را نیست بیم احتساب
بی خلل باشد ز گردون گردش گرداب ها
نیست آشوب حوادث بر بنای رنگ عجز
سایه را بی جا نسازد قوت سیلاب ها
گر زبان در کام باشد راز دل بی پرده نیست
ساز ما می نالد از ابرام این مضراب ها
سخت دشوار است ترک صحبت روشن دلان
موج با آن جهد نتواند گذ شت از آب ها
بستن چشمم شبستان خیال دیگرست
از چراغ کشته سامان کرده ام مهتاب ها
گر نفس زیر و زبر گردیده باشد دل دل است
تهمت خط برندارد نقطه از اعراب ها
زلف او را اختیاری نیست در تسخیر دل
خودبه خود این رشته می گیرد گره از تاب ها
کج سرشتان را کشاکش دستگاه آبروست
موج در بحر کمان می خیزد از قلاب ها
فرش مخمل هم بساط بوریای فقر نیست
چون صف مژگان گشاید محو گر دد خواب ها
بیدل از ما نیستی هم خجلت هستی نبرد
برنمی دارد هوا گشتن تری از آب ها