غزل شمارهٔ ۲۸۹
بیدل دهلویاز پا نشیند ای کاش محمل کش هوس ها
زین کاروان شنیدیم نالیدن جرس ها
بازار ظلم گرم است از پهلوی ضعیفان
آتش به عزم اقبال دارد شگون ز خس ها
در طبع خودسر جاه سعی گزند خلق است
دیوانه اند سگ ها از کندن مرس ها
ای مزرعی است کآنجا دهقان صنع پوشید
خون های زخم گندم در پرده عدس ها
از حرص منفعل شد خوان گستر قناعت
برد از شکر حلاوت جوشیدن مگس ها
در عرصه گاه تسلیم از یکدگر گذشته ست
مانند موج گوهر جولان پیش و پس ها
افغان به سرمه خوابید کس مدعا نفهمید
آخر به خاک بردیم ابرام ملتمس ها
چون ناله زین نیستان رستن چه احتمال است
خط می کشیم عمری ست بر مسطر قفس ها
مجنون شدیم اما داد جنون ندادیم
تا دامن و گریبان کم بود دسترس ها
بیدل به مشق اوهام دل را سیاه کردیم
تا کی طرف برآید آیینه با نفس ها