غزل شمارهٔ ۲۹۱
بیدل دهلویشرم از خط پیشانی ما ریخته شق ها
زین جاده نرفته ست برون نقب عرق ها
درس همه در سکته تدبیر مساوی ست
در موج گوهر نیست پس و پیش سبق ها
زین خوان تهی مغتنم حرص شمارید
لیسیدن اگر رو دهد از پشت طبق ها
بی ماحصل مشق دبستان وجودیم
باید به خیالات سیه کرد ورق ها
فریاد که بستند بر این هستی باطل
یک گردن و صد رنگ ادا کردن حق ها
تیغت چه فسون داشت که چون بیضه طاووس
گل می کند از خاک شهید تو شفق ها
بیدل ز چه سوداست جنون جوشی این بحر
عمری ست که دارد تب امواج قلق ها