غزل شمارهٔ ۲۹۲

بی دماغی با نشاط از بس که دارد جنگ ها

باده گردانده ست بر روی حریفان رنگ ها

غافلند ارباب جاه از پستی اقبال خویش

زیر پا بوده ست صدرآرایی اورنگ ها

وادی عشق است اینجا منزل دیگر کجاست

جز نفس در آبله دزدیدن فرسنگ ها

بی نیازی از تمیز کفر و دین آزاد بود

از کجا جوشید یارب اختراع ننگ ها

زاهدان از شانه پاس ریش باید داشتن

داء ثعلب بی پیامی نیست زین سر چنگ ها

تا نفس باقی ست باید با کدورت ساختن

در کمین آینه آبی ست وقف زنگ ها

چرب و نرمی هرچه باشد مغتنم باید شمرد

آب و روغن چون پر طاووس دارد رنگ ها

هرچه از تحقیق خوانی بشنو و خاموش باش

ساز ما بیرون تار افکنده است آهنگ ها

آخر این کهسار یک آیینه دل خواهد شدن

شیشه افتاده ست در فکر شکست سنگ ها

بیدل اسباب طرب تنبیه آگاهی ست لیک

انجمن پر غافل است از گوشمال چنگ ها