غزل شمارهٔ ۲۹۴
بیدل دهلویز برق این تحیر آب شد آیینه دل ها
که ره تا محمل لیلی ست بیرون گرد محمل ها
کجا راحت چه آسودن که از نایابی مطلب
به پای جستجو چون آبله خون گشت منزل ها
چه دنیا و چه عقبا سد را ه تست ای غافل
بیا بگذر که از بهر گذشتن هاست حایل ها
درین مزرع چه لازم خرمن آرای هوس بودن
دلی باید به دست آری همین تخم است حاصل ها
به دشت انتظارت از بیاض چشم مشتاقان
سفیدی کرد آخر راه از خود رفتن دل ها
دماغی می رسانم از شکست شیشه رنگی
به خون رفته پرواز دگر دارند بسمل ها
ز پاس آبروی احتیاج ما مشو غافل
به بازار کرم گوهرفروشانند سایل ها
ندارد صید حسن از دامگاه عشق آزادی
همان یک حلقه آغوش مجنون است محمل ها
ما و من اثبات حق در گوش می آید
نوای طرفه ای دارد شکست رنگ باطل ها
خزان گلشن امکان بهار واجبی دارد
تراوش می کند حق از شکست رنگ باطل ها
زبان شمع فهمیدم ندارد غیر ازین حرفی
که گر در خود توان آتش زدن مفت است محفل ها
تسلسل اینقدر در دور بی ربطی نمی باشد
گرو از سبحه برد امروز برهم خوردن دل ها
کنار عافیت گم بود در بحر طلب بیدل
شکست از موج ما گل کرد بیرون ریخت ساحل ها