غزل شمارهٔ ۲۹۵
بیدل دهلویخواجه ممکن نیست ضبط عمر و حفظ مال ها
جاده بسیار دارد آب در غربال ها
گر همین کوس و دهل باشد کمال کر و فر
غیر رسوایی چه دارد دعوی اقبال ها
سادگی مفت نشاط انگار کاینجا حسن هم
جامه نیلی می کند از دست خط و خال ها
پیچ و تاب خشک دارد در کمین ما و منت
بر صریر خامه تاری بسته گیر از نال ها
کوشش افلاک از موی سپیدت روشن است
تاب ده نومیدی از ریشیدن این زال ها
شعله هستی مآلش گر همین خاکسترست
رفته می پندار پیش از کاروان دنبال ها
زیر چرخ آثار کلفت ناکجا خواهی شمرد
شیشه ساعت پر است ز گرد ماه و سال ها
شکوه ات از هرکه باشد به که در دل خون شود
شرم کن زان لب که گردد محضر تبخال ها
عرض دین حق مبر در پیش مغروران جاه
سعی مهدی برنمی آید به این دجال ها
خلق را ذوق تعلق توأم طاووس کرد
رنگ هم افتاد پروازش به قید بال ها
می فروشد هرکسی ما را به نرخ عبرتی
جنس ما عمری ست فریادی ست از دلال ها
حیرت آیینه ام بیدل تماشا کردنی ست
ناز صیقل دارم از پامالی تمثال ها