غزل شمارهٔ ۲۹۹
بیدل دهلویچیست این باغ و این شکفتن ها
سرآبی و سیر روغن ها
موج رم می زند چه کوه و چه دشت
چین گرفته ست طرف دامن ها
نرهید از امل تجرد هم
رشته دارد قفای سوزن ها
شب ما را چراغ فرصت کو
خانه روشن کن است روزن ها
اعتبار زمانه بیکاری ست
قطره گوهر شد از فسردن ها
کو فضایی که واکنیم پری
رفت پرواز با نشیمن ها
خاک گردم ره طلب بندم
سرمه بالم به کام شیون ها
فکر خود بی دماغی هوس است
سرگران شد خمید گردن ها
حیف نشکافتیم پرده دل
دانه بوده ست مهر خرمن ها
یارب از سعی بی اثر تا چند
آب کوبد کسی به هاون ها
گر ننالم کجا روم بیدل
شش جهت بی کسی و من تنها