غزل شمارهٔ ۳۰۲
بیدل دهلویا ی داغ کمال تو عیان ها و نهان ها
معنی به نفس محو و عبارت به زبان ها
خلقی به هوای طلب گوهر وصلت
بگسسته چو تار نفس موج عنان ها
بس دیده که شد خاک و نشد محرم دیدار
آیینه ما نیز غباری ست از آن ها
تا دم زند از خرمی گلشن صنعت
حسن از خط نو خیز برآورده زبان ها
دریاد تو هویی زد و بر ساغر دل ریخت
درد نفس سوخته سر جوش فغان ها
آنجا که سجود تو دهد بال خمیدن
چون تیر توان جست به پرواز کمان ها
توفان غبار عدمیم آب بقا کو
دریا به میان محو شد از جوش کران ها
پیداست به میدان ثنایت چه شتابد
دامن ز شق خامه شکسته ست بیان ها
تا همچو شرر بال گشودم به هوایت
وسعت ز مکان گم شد و فرصت ز زمان ها
بیدل نفس سوخته ما چه فروشد
حیرت همه جا تخته نموده ست دکان ها