غزل شمارهٔ ۳۱۰
بیدل دهلویدر فکر حق و باطل خوردیم عبث خون ها
این صنعت الفاظ است یا شوخی مضمون ها
بر هرچه نظر کردیم کیفیت عبرت داشت
گردون ز کجا واکرد دکانچه معجون ها
نظم گهر معنی چون نثر فراهم نیست
از بس که جنون انگیخت بی ربطی موزون ها
در خلق ادب ورزی خاصیت افلاس است
فقر این همه سامان کرد موسایی و قارون ها
بر نیم درم حاجت صد فاتحه باید خواند
هرجا در جودی بود شد مرقد مدفون ها
جز کنج مزار امروز کس دادرس کس نیست
انسان چه کند با این خرس و سگ و میمون ها
تدبیر تکلف چند بر عالم آزادی
معموره قیامت کرد در دامن هامون ها
تا بی نفسی شوید آلودگی هستی
چون صبح به گردون رفت جوش کف صابون ها
غواصی این دریا بر ضبط نفس ختم است
در شکل حباب اینجاست خم ها و فلاطون ها
از عشق چه می گویی از حسن چه می پرسی
مجنون همه لیلی گیر لیلی همه مجنون ها
بیدل خبر خلوت از حلقه در جستم
گفت آنچه درون دارد پیداست ز بیرون ها