غزل شمارهٔ ۳۱۱

وفاق تخم ثباتی نکاشت در دل و دین ها

به حکم یأس دمیدیم از این فسرده زمین ها

چو غنچه در پس زانوی انتظار جدایی

نشسته در چمن ما هزار رنگ کمین ها

در این زمانه سر نخوتی کشیده به هرسو

ز نقشخانه پا در هوای چنبر زین ها

غم معاش به تاراج حسن تاخته چندان

که لاغری ز میان رفته فربهی ز سرین ها

نم مروتی از خلق اگر رسد به خیالت

چکیده گیر به خاک از فشار چین جبین ها

نظر نکرده به دل مگذر ای بهار تعین

تغافل از چه به صیقل زنند آینه بین ها

حضور عبرت و اسباب راحت این چه خیال است

مژه نبسته به خواب است چشم سایه نشین ها

به نام شهرت اقبال زندگی نفروشی

که زهر در بن دندان نهفته اند نگین ها

نفس گداخت خجالت به خاک خفت قناعت

ولی چه سود علاج غرض نمی شود این ها

تظلم دم پیری کجا برم من بیدل

رسید مو به سپیدی کشید پوست به چین ها