غزل شمارهٔ ۳۱۶
بیدل دهلویای آرزوی مهر تو سیلاب کینه ها
بر هم زن کدورت سنگ آبگینه ها
ملاح قدرت تو ز عکس تجلیات
راند به بحر آینه دل سفینه ها
آتش پرست شعله اندیشه ات جگر
آیینه دار داغ هوای تو سینه ها
از حیرت صفای تو خونی است منجمد
اشک روان سطر به چشم سفینه ها
در کارگاه حکم تو بهر گداز سنگ
آتش برون دهد نفس آبگینه ها
آنجا که مهر عشق کند ذره پروری
جوشد گل شرافت ذات از کمینه ها
تا پایه ای ز قصر محبت نشان دهیم
چون صبح چاک دل به فلک برد زینه ها
بیدل به خاکساری خود ناز می کند
ای در غبار دل ز خیالت دفینه ها