غزل شمارهٔ ۳۱۸
بیدل دهلویباز آب شمشیرت از بهارجوشی ها
داد مشت خونم را یاد گل فروشی ها
ناله تا نفس دزدید من به سرمه خوابیدم
کرد شمع این محفل داغم از خموشی ها
یا تغافل از عالم یا ز خود نظر بستن
زین دو پرده بیرون نیست ساز عیب پوشی ها
مایه دار هستی را لاف ما و من ننگ است
بی بضاعتان دارند عرض خودفروشی ها
زاهدی نمی دانم تقویی نمی خواهم
سینه صافیی دارم نذر دردنوشی ها
ساز محفل هستی پر گسستن آهنگ است
از نفس که می خواهد عافیت سروشی ها
محرم فنا بیدل زیر بار کسوت نیست
شعله جامه ای دارد از برهنه دوشی ها