غزل شمارهٔ ۳۱۹
بیدل دهلویبه ذوق داغ کسی در کنار سوختگی ها
چو شمع سوختم از انتظار سوختگی ها
ز خود رمیده شرار دلی ست در نظر من
بس است اینقدرم یادگار سوختگی ها
به هر قدم جگری زیر پا فشرده ام امشب
چو آه می رسم از لاله زار سوختگی ها
شرار محمل شوقم گداز منزل ذوقم
هزار قافله دارم به بار سوختگی ها
هنوز از کف خاکسترم بهار فروش است
شکوفه چمن انتظار سوختگی ها
ز داغ صورت خمیازه بست شمع خموشم
فنا نبرد ز خاکم خمار سوختگی ها
بیا که هست هنوز از شرار شعله عمرم
نفس شماری صبح بهار سوختگی ها
به سینه داغ و به دل ناله و به دیده سرشکم
محبتم همه جا شعله کار سوختگی ها
رمید فرصت و ننواخت عشقم از گل داغی
گذشت برق و نگشتم دچار سوختگی ها
بضاعتی نشد آیینه قبول محبت
مگر دلی برد از ما به کار سوختگی ها
مقیم عالم نومیدیم ز عجز رسایی
نشسته ام چو نفس بر مزار سوختگی ها
به محفلی که ادب پرور است ناله بیدل
خجسته دود سپند از غبار سوختگی ها