غزل شمارهٔ ۳۲۰
بیدل دهلویتا چند به هر عیب و هنر طعنه زنی ها
سلاخ نه ای شرمی ازین پوست کنی ها
چون سبحه در این معبد عبرت چه جنون است
ذکر حق و برهم زدن و سرشکنی ها
چندان که دمد نخل سر ریشه به خاک است
ذلت نبرد جاه ز تخمیر دنی ها
ما را به تماشای جهان دگر افکند
پرواز بلندی به قفس پرفکنی ها
الفت قفس زندگی پا به هواییم
باید چو نفس ساخت به غربت وطنی ها
صیت نگهت یاد خم زلف ند ارد
ترکان خطایی چه کمند از ختنی ها
جان کند عقیق از هوس لعل تو لیکن
دور است بدخشان ز تلاش یمنی ها
بی پردگی جوهر راز است تبسم
ای غنچه مدر پیرهن گل بدنی ها
از شمع مگویید و ز پروانه مپرسید
داغ است دل از غیرت این سوختنی ها
جز خرده چه گیرد به لب بسته بیدل
نامحرم خاصیت شیرین سخنی ها