غزل شمارهٔ ۳۲۳
بیدل دهلویبه داغ غربتم واسوخت آخر خودنمایی ها
برآورد از دلم چون ناله اظهار رسایی ها
غبارانگیز شهرت نیست وضع خاکسار ما
خروشی داشتم گم کرده ام در سرمه سایی ها
هوادار مزاج طفلی ام اما ازین غافل
که چون گل پوست بر تن می درد رنگین قبایی ها
چو رنگم بس که سر تا پا طلسم ساز خاموشی
شکستن هم نبرد از پیکر من بی صدایی ها
در این وادی به تدبیر دگر نتوان زدن گامی
مگر نذر ز خود رفتن شود بی دست و پایی ها
مباش ای غنچه اوراق گل مغرور جمعیت
که این پیوستگی ها در بغل دارد جدایی ها
تو از سررشته تدبیر راهم غافلی ورنه
ندارد فسق خلوتخانه ای چون پارسایی ها
کسی یارب مباد افسرده نیرنگ خودداری
شرارم شنگ شد از کلفت صبرآزمایی ها
اثر گم کرده آهم مپرس از عندلیب من
در این گلشن نفس می سوزم از آتش نوایی ها
ز طوف آستانش تا نصیب سجده بردارم
به رنگ سایه ام محمل به دوش جبهه سایی ها
به دل گفتم کدامین شیوه دشوار است در عالم
نفس در خون تپید و گفت پاس آشنایی ها
چه کلفت ها که دل در بی خودی دارد نهان بیدل
بود آیینه را حیرت نقاب بی صفایی ها