غزل شمارهٔ ۳۲۵

چه فسردگی بلد تو شد که به محفل من و ما بیا

که گشود راه غنودنت که درین فسانه سرا بیا

نفسی ست مغتنم هوس طربی و حاصل عبرتی

سر بام فرصت پر فشان چو سحر به کسب هوا بیا

تک وتاز و هم جنون عنان به سپهر می بردت کشان

تو غبارباخته طاقتی به زمین عجز رسا بیا

به غبار قافله سلف نرسیده ای و گذشته ای

صف پیش می زندت صلا که بیا و رو به قفا بیا

سر و پا دمی که به هم رسد تک وتازها به قدم رسد

خم انتظار تو می کشم به وداع قد دوتا بیا

به بتان چه تحفه برد اثر ز ترانه قسمی دگر

به رهت سیه شده خون من به بهار رنگ حنا بیا

کس ازین حدیقه نمی برد کم وبیش قسمت بی سبب

چو چنار کو طلب ثمر به هزار دست دعا بیا

به ادای ناز فضولی ات سر و برگ حسن قبول کو

ستم است دعوت شه کنی که به کلبه های گدا بیا

به فسون حاجت هرزه دو در جرأتی نگشوده ام

ز حیا رسیده به گوش من که عرق کن آبله پا بیا

تو چو شمع در بر انجمن به هوس ستمکش سوختن

کف پا نشسته به راه سرکه بلغز و جانب ما بیا

من بیدل از در عاجزی به چه سو روم به کجا رسم

همه سوست حکم برو برو همه جاست شور بیا بیا