غزل شمارهٔ ۳۳۱
بیدل دهلویدر شهد راحتند فقیران بوریا
آسوده اند در شکرستان بوریا
بر قسمت فتاده کس ار پشت پا زند
نی می خلد به ناخنش از خوان بوریا
بر گیر و دار اهل جهان خنده می کند
رند برهنه پای بیابان بوریا
بر خاک خفتگان به حقارت نظر مکن
آید صدای تیغ ز عریان بوریا
وقت فتادگی مشو از دوستان جدا
این است نقش مسلک یاران بوریا
افتادگی ست سرمه آواز سرکشان
در بند ناله نیست نیستان بوریا
در کنج خلوتی که بلندست دست فقر
پیچیده ایم پای به دامان بوریا
بیدل به سرکشان جهان چشم عبرت است
سر تا به پای زخم نمایان بوریا