غزل شمارهٔ ۳۴۲

ممسک اگر به عرض سخا جوشد از شراب

دستی بلند می کند اما به زیر آب

طبع کرم فسرده دست تهی مباد

برگشت عالمی ست ستم خشکی سحاب

این است اگر سماجت ارباب احتیاج

رحم است بر مزاج دعاهای مستجاب

غارت نصیب حسرت درد محبت ام

نگریست بیدلی که ز چشمم نبرد آب

دل آنقدر گریست که غم هم به سیل رفت

آتش در آب غوطه زد از اشک این کباب

افسانه سازی شرر و برق تا به کی

گر مرد این رهی تو هم از خود برون شتاب

یاران عبث به وهم تعلق فسرده اند

اینجاست چون نگه قدم از خانه در رکاب

صبح از نفس دو مصرع برجسته خواند و رفت

دیوان اعتبار و همین بیت اش انتخاب

خواهی نفس خیال کن و خواه گرد وهم

چیزی نموده ایم در آیینه حباب

محویم و باعثی ز تحیر پدید نیست

ای فطرت آب گرد و ز ما رفع کن حجاب

معنی چه وانماید از این لفظ های پوچ

پرتشنه است جلوه و آیینه ها سراب

در بزم عشق علم چه و معرفت کدام

تا عقل گفته ایم جنون می درد نقاب

در عالمی که یاد تو با ما مقابل است

آیینه می کشد به رخ سایه آفتاب

بیدل ز جوش سبزه در این ره فتاده است

بی چشم یک جهان مژه تهمت پرست خواب