غزل شمارهٔ ۳۴۶

بسکه شد از تشنه کامی های ما نایاب آب

دست از نم شسته می آید به روی آب آب

هیچکس ز گردش گردون نم فیضی نبرد

کاش تر گردد ز خشکی های این دولاب آب

دم مزن گر پاس ناموس حیا منظور توست

موج تا گل کرد هم چنگ است و هم مضراب آب

انفعال آخر به داد خودسری ها می رسد

می کشد از چنگ آتش دامن سیماب آب

چون هوا کز آرمیدن جیب شبنم می درد

می کند مجنون ما را نسبت آداب آب

یک گهر دل در گره بند و محیط ناز باش

اینقدر می خواهد از جمعیت اسباب آب

حق جدا از خلق و خلق از حق برون اوهام کیست

تا ابد گرداب در آب است و در گرداب آب

شبنم این باغم از تمهید آرامم مپرس

می فشارم چشم و می ریزم به روی خواب آب

موج ها باید زدن تا ساحلی پیدا شود

می کشد خود را در این دریا به صد قلاب آب

رفتن عمر از خم قامت نمی خواهد مدد

هر قدم سیر پل است آنجا که شد نایاب آب

نیست جای شکوه گر ما را ز ما پرداخت عشق

در کتاب ما غشی بوده است و در مهتاب آب

عمرها شد بیدل از خود می رویم و چاره نیست

گوهر غلتان ما را داد سر در آب آب