غزل شمارهٔ ۴۴۶

یاد آن جلوه ز چشمم گره اشک گشاست

شوق دیدار پرستان چقدر آینه زاست

نذر کویی ست غبار به هوا رفته ی من

باخبر باش که دنباله این سرمه رساست

پیری ام سر خط تحقیق فنا روشن کرد

حلقه قامت من عینک نقش کف پاست

خلوت آرای خیال ادب دیداریم

هرکجا آینه ای هست غبار دل ماست

آنقدرسعی به آبادی ما لازم نیست

خانه چشم به امداد نگاهی برپاست

خاک هم شوخی اندز غباری دارد

شرط افتادگی آن است که نتوان برخاست

آتش از چهره زرین اثر زر ندهد

دین به دنیا مفروشید که دنیا دنیاست

غنچه زان پیش که آهنگ نفس ساز کند

جرس قافله رنگ طرب یأس نواست

شوکت حسن که لشکرکش نازست اینجا

عمرها شد صف مژگان بتان رو به قفاست

بینوا نیست دل از جوش کدورت بیدل

شیشه را سنگ ستم آینه حسن صداست