غزل شمارهٔ ۴۴۹

چشم خرد آیینه جام می ناب است

ابروی سخن در شکن موج شراب است

آگاهی دل می طلبی ترک هنرگیر

کز جوهر خود بر رخ آیینه نقاب است

بیتاب فنا آن همه کوشش نپسندد

شبگیرشررها همه یک لحظه شتاب است

عارف به خدا می رسد ازگردش چشمی

در نیم نفس بحر هماغوش حباب است

کیفیت توفانکده گریه مپرسید

در هر نم اشکم دو جهان عالم آب است

این بحرگداز جگر سوخته دارد

آبی که تو داری به نظر اشک کباب است

چون سیهی دولت به کسی نیست مسلم

پیداست که هر نقش نگین نقش برآب است

خوش باش که در میکده نشیه تحقیق

مینایی اگر هست همان رنگ شراب است

بی جنبش دل راه به جایی نتوان برد

یکسر جرس قافله موج حباب است

در محفل قانون نواسنجی عشاق

گوشی که ادا فهم نشدگوش رباب است

تا سرمه نگشتیم به چشمش نرسیدیم

در بزم خموشان نفس سوخته باب است

دل چیست که با خاک برابر نتوان کرد

بی روی تو تا خانه آیینه خراب است

دانش همه غفلت شود از عجز رسایی

چون تار نظرکوتهی آرد رگ خواب است

بیدل اگر افسرده دلی جمع کتب کرد

در مدرسه دانش ما جلد کتاب است