غزل شمارهٔ ۴۵۷

یارب امشب آن جنون آشوب جان و دل کجاست

آن خرام ناز کو آن عمر مستعجل کجاست

زورقی دارم به غارت رفته توفان یأس

جز کنار الفت آغوش اش دگر ساحل کجاست

تا به کی تهمت نصیب داغ حرمان زیستن

آن شررخویی که می زد آتشم در دل کجاست

جنس آثار قدم آنگه به بازار حدوث

پرتو شمعی که من دارم درین محفل کجاست

از تپیدن های دل عمری ست می آید به گوش

کای حریفان آشیان راحت بسمل کجاست

غیرجو افتاده ای ای غافل از خود شرم دار

جز فضولی های تو در ملک حق باطل کجاست

آبیاری های حرص اوهام خرمن می کند

هرکجا کشتی نباشد جلوه گر حاصل کجاست

چون نفس عمری ست در لغزش قدم افشرده ایم

دل اگر دامن نگیرد در ره ما گل کجاست

بی نقابی برنمی دارد ادبگاه وفا

شرم لیلی گر نپوشد چشم ما محمل کجاست

احتیاج ما تماشاخانه اکرام اوست

رمز استغنا تبسم می کند سایل کجاست

معنی ایجادیم از نیرنگ مشتاقان مپرس

خون ما رنگ حنا دارد کف قاتل کجاست

شب به ذوق جستجوی خود در دل می زدم

عشق گفت این جا همین ماییم و بس بیدل کجاست