غزل شمارهٔ ۴۸۸

بندگی هنگامه عشرت پرستیها بس است

طوق گردن همچو قمری خط جام ما بس است

غیر داغ آرایش دل نیست مجنون مرا

جوهرآیینه این دشت نقش پا بس است

گر بساط راحت جاوید باید چیدنت

یک نفس مقدار در آیینه دل جا بس است

می پرستان فارغند از عرض اسباب کمال

موج صهبا جوهر آیینه مینا بس است

هرزه زین توفان به روی آب نتوان آمدن

گوهر ما راکنار عافیت دریا بس است

عرض هستی گر به این خجلت گشاید بال ناز

گرد پروازت همان در بیضه عنقا بس است

در بساط دهرکم فرصت چه پردازدکسی

بهر خجلت گر نباشد حاجت استغنا بس است

داغ نیرنگیم تاب آتش دیگرکراست

دوزخ امروز ما اندیشه فردا بس است

حاجت سنگ حوادث نیست درآزار ما

موی سرچون کاسه چینی شکست مابس است

یک شرر برق جنون کار دو عالم شکند

انتقام از هرچه خواهی آتش سودا بس است

گرنباشد سازگلگشت چمن بیدل چه غم

بادیان کشتی من دامن صحرا بس است