غزل شمارهٔ ۵۰۲
بیدل دهلویدل از غبار نفس زخم خفته در نمک است
ز موج پیرهن این محیط پر خسک است
بهار رنگ جهان جلوه خزان دارد
بقم درین چمن حادثات اسپرک است
ز اهل صومعه اکراه نیست مستان را
که ترش رویی زاهد به بزم می نمک است
ز عرض شیشه تهی نیست نسخه تحقیق
تو آنچه کرده ای از خویش انتخاب شک است
به عالم بشری غیر خودنمایی نیست
کسی که بگذرد از وهم خویشتن ملک است
قد خمیده کند تن پرست را هموار
مدار راست روی های فیل بر کجک است
فزوده ایم به وحدت ز شوخ چشمی ها
دمی که محو شد این صفر هر چه هست یک است
نظر به گرد ره انتظار دوخته ایم
به چشم دام سیاهی صید مردمک است
خطی به صفحه دل بی خراش شوق تو نیست
ز روی بحر به جز موج هر چه هست حک است
می ام به ساغر دل نقل یاس می گردد
چو زخم قطره آبی که می خورم گزک است
دویی کجاست ز نیرنگ احولی بگذر
که یک نگاه میان دو چشم مشترک است
به اوج آگهی ات نردبان نمی باید
نگاه تا مژه برداشته ست بر فلک است
اگر ز سوختگانی سواد فقر گزین
که شام چهره زرین شمع را محک است
دگر مپرس ز سامان بزم ما بیدل
ز شور اشک خود اینجا کباب را نمک است