غزل شمارهٔ ۵۳۰

ستم شریک من یاس خوشدن ستم است

حریف عذر هزار آرزو شدن ستم است

دلی ست در بغلت بو کن و تسلی باش

چو آهوان ز هوا نافه جو شدن ستم است

مرا به حیرت آیینه رحم می آید

طرف به این همه زشت و نکو شدن ستم است

فنا نگشته ز تنزیه شرم باید داشت

به رنگ بال نیفشانده بو شدن ستم است

ز حرص ذلت حاجت به هیچ در مبرید

به شرم تشنه لب آبرو شدن ستم است

ز بس گداخته ام از نظر نهان شده ام

هنوزپیش میان تو مو شدن ستم است

به سجده خاک شو و محو یک تیمم باش

عرق فروش دوام وضو شدن ستم است

دل آب می شود از نام وصل خاموشم

ادب پیام حدیث مگو شدن ستم است

به کارگاه عناصر دماغ می سوزم

چراع خیره سر چارسو شدن ستم است

به هجر زنده ام آیینه پیش من مگذار

جدا ز یار به خود روبه رو شدن ستم است

ز خویش درنگذشته ست هیچکس بیدل

به وهم دور مرو برمن اوشدن ستم است