غزل شمارهٔ ۵۵۰

خودگدازی نم کیفیت صهبای من است

خالی از خویش شدن صورت مینای من است

عبرتم سیر سراغم همه جا نتوان کردن

چشم بر خاک نظر دوخته جویای من است

سازگم گشته گی ام این همه توفان دارد

شور آفاق صدای پر عنقای من است

همچو داغ از جگر سوختگان می جوشم

شعله هرجامژه ای گرم کند جای من است

نتوان با همه وحشت ز سر دردگذشت

فال اشکی که زند آبله در پای من است

فرصت رفته به سعی املم می خندد

چشمک برق همان ابروی ایمای من است

تخم اشکی به کف پای کسی خواهم ریخت

آرزو مژده ده اوج ثریای من است

اگر این است سر و برگ نمود هستی

داغ امروز من آیینه فردای من است

سجده محمل کش صد قافله عجز است اینجا

اشک بی پا و سرم در سر من پای من است

نیستم جرعه کش درد کدورت بیدل

چون گهر صافی دل باده مینای من است