غزل شمارهٔ ۵۵۷

خامش نفسم شوخی آهنگ من این است

سر جوش بهار ادبم رنگ من این است

عمری ست گرفتار خم پیکر عجزم

تا بال وپرنغمه شوم چنگ من این است

بیتاب هواسنجی عمرم چه توان کرد

میزان خیال نفسم سنگ من این است

خمیازه ام آرایش پیمانه هستی ست

چون صبح خمارم مشکن رنگ من این است

موج می و آرایش گوهر چه خیال است

ناموس جهان تپشم ننگ من این است

نه ذوق هنر دارم و نه محوکمالم

مجنون توام دانش و فرهنگ من این است

با هرکه طرف گشته ام آرایش اویم

آیینه ام و خاصیت جنگ من این است

ظلم است رفیقان ز دل خسته گذشتن

گر آبله دارد قدم لنگ من این است

نامحرم آن جلوه ام از بیدلی خویش

آیینه ندارم چه کنم زنگ من این است