غزل شمارهٔ ۵۶۷

نه عشق سوخته و نه هوس گداخته است

چو صبح آینه ما نفس گداخته است

سلامت آرزوی وادی رحیل مباش

که عالمی به فسون جرس گداخته است

به خلق سبقت اسباب پختگی مفروش

که بیشتر ثمر پیشرس گداخته است

ز نقد داغ مکافات خویش آگه نیست

دماغ شعله به این خوش که خس گداخته است

ز انفعال تهی نیست لذت دنیا

عسل مخواه که اینجا مگس گداخته است

غبار مشت پر ما نیاز دام کنید

که عمرها به هوای قفس گداخته است

ترحم است برآن دل که گاه عرض و نیاز

ز بی نیازی فریادرس گداخته است

مگر شکست به فریاد دل رسد ور نه

درای محمل مقصد نفس گداخته است

طلسم هستی بیدل که محو حسرت اوست

چو ناله هیچ ندارد ز بس گداخته است