غزل شمارهٔ ۵۸۱

دل به یاد جلوه ای طاقت به غارت داده است

خانه آیینه ام از تاب عکس افتاده است

الفت آرام چون سد ره آزاده است

پای خواب آلوده دامان صحرا جاده است

تهمت آلود تک وپوی هوسها نیستم

همچوگوهر طفل اشک من تحیرزاده است

پیری از اسباب هشی می دهد زیب دگر

جوهر آیینه مهتاب موج باده است

نیست نقش پا به گلزار خرامت جلوه گر

دفتر برگ گل از دست بهار افتاده است

مفت عجز ماست گرپامالی هم می کشیم

نقش پای رهروان سرمشق عیش جاده است

رفته ایم از خویش اما از مقیمان دلیم

حیرت ازآیینه هرگزپا برون ننهاده است

داغ شو زاهدکه در آیین مرتاضان عشق

خاک گردیدن بر آب افکندن سجاده است

دل درستی در بساط حادثات دهر نیست

سنگ هم درکسوت مینا شکست آماده است

می تپد گردابم از اندیشه آغوش بحر

دام چشم سوزن و نخجیر سخت افتاده است

از تپیدنهای دل بیطاقتی دارد نفس

منزل ماکاروان را درس وحشت داده است

چون نگاه چشم بسمل بی تعلق می رویم

قاصد بی مطلبیم و نامه ما ساده است

بیقرار شوق بیدل قابل تسخیر نیست

گر همه دربند دل باشد نفس آزاده است