غزل شمارهٔ ۶۱۶
بیدل دهلویقید الفت هستی وحشت آشیانی هاست
شمع تا نفس دارد شیوه پرفشانی هاست
شانه را به گیسویش طرفه هم زبانی هاست
سرمه را به چشم او الفت آشیانی هاست
ما ز سیر این گلشن عشوه طرب خوردیم
ورنه چشم واکردن عبرت امتحانی هاست
ای سحر تامل کن یک نفس تحمل کن
وحشت و دم پیری شوخی و جوانی هاست
زلف تابدارش را شانه می دمد افسون
دیده وقف حیرت کن موج جان فشانی هاست
پیش چشم بیمارش گر دوتا شود نرگس
عیب سرنگونی نیست جای ناتوانی هاست
بی خودی ا لفت را نیست کلفت مردن
مردنی اگر باشد بی تو زندگانی هاست
در وفا چه امکان ست جان کنم دریغ از تو
بر جبین گره مپسند این چه بدگمانی هاست
چارسوی امکان را جز غبار جنسی نیست
بستن در مژگان عافیت دکانی هاست
محو یأس کن حاجت ورنه نزد عبرت ها
در طلب عرق کردن نیز ترزبانی هاست
از غرور وهم ایجاد هرزه رفته ای بر باد
ای غبار بی بنیاد این چه آسمانی هاست
عمرهاست بی حاصل می زنی پر بسمل
بهر نیم جان بیدل این چه سخت جانی هاست