غزل شمارهٔ ۶۴۴
بیدل دهلویزندگی نقد هزار آزارست
هرقدر کم شمری بسیارست
دل جمعی که توان گفت کجاست
غنچه هم یک سر و صد د ستارست
به شمار من و ما خرسندیم
چه توان کرد نفس بیکارست
اثر سعی کدام آبله پاست
خار این ره مژه خونبارست
خاکساران چمن خرمی اند
سبزه و گل به زمین بسیارست
حشن نادیده تماشا دارد
مژه برداشتنت دیوارست
در عدم نیز غباری دارد
خاکم آیینه جوهردارست
پیش پا می خورم از الفت دل
بر نفس آینه ناهموارست
نارسایی قفس شکوه کیست
خامشی پیجش صد طومارست
غنجه را خنده و پرواز یکی ست
بال ما در گره منقارست
چون جرس کاش به منزل نرسیم
ناله ما ز اثر بیزارست
مرده هم فکر قیامت دارد
آرمیدن چقدر دشوارست
بیدل از صنعت تقدیر مپرس
زلف یاریم و شب ما تارست